ZAPOMNIANI TARNOWIANIE. 18 stycznia 1945 r., po 6 latach okupacji hitlerowskiej Tarnów odzyskał wolność. W latach komunistycznych data ta była wyraziście akcentowana podczas kolejnych jubileuszy.
Tego dnia armia radziecka dotarła do Tarnowa rano, wyzwolenie nastąpiło około godziny 7.00, kiedy pojawił się pierwszy patrol wojsk radzieckich z 304 dywizji piechoty 108 Korpusu Armijnego. Miasto wyzwolili Ukraińcy, żołnierze 106. batalionu gwardii z 38 armii, wchodzącej w skład IV Frontu Ukraińskiego. Dowodził nimi gen. Kiriłł Moskalenko (1902-1985).
Wkrótce rozpoczęto formowanie tarnowskiej władzy. Pierwszego prezydenta Rosjanie przywieźli „w teczce”. Był nim młody działacz Polskiej Partii Robotniczej Ludwik Mysak, który przybył do Tarnowa ciężarówką z tak zwaną Grupą Inicjatywną. Prezydentowi towarzyszył Stanisław Krok, szef miejscowego UB.
Mianowany na mocy uchwał PKWN prezydent Mysak wprowadził się do budynku dawnego Zarządu Miasta przy ulicy Bernardyńskiej. Starostą tarnowskim został Józef Lib (1910-1996).
Warto wspomnieć, że jeszcze do grudnia 1945 r. realną władzę w mieście sprawowała radziecka Komenda Wojenna stosująca prawo frontowe. W czerwcu 1945 r. prezydenta Mysaka zmienił działacz PPS, Eugeniusz Sit.
Ludwik Mysak urodził się 101 lat temu, 17 lutego 1919 r. w Drohobyczu (obecnie Ukraina) jako syn Franciszka Mysaka. Debiutował jako dziennikarz w czasopiśmie „Głos Demokraty” w Przemyślu w 1944 r.
W 1944 r. wstąpił do PPR, przekształconej w 1948 r. w PZPR. W początkowym okresie działalności był członkiem komitetów powiatowych Polskiej Partii Robotniczej w Tarnowie w 1945 r. i Gorlicach w latach 1945-1946.
W okresie od stycznia do czerwca 1945 r. pełnił funkcję prezydenta Tarnowa. W latach 1947-1949 pracował w dyplomacji jako attache ambasady PRL w Ottawie w Kanadzie. W 1953 r. ukończył Szkołę Główną Służby Zagranicznej w Warszawie.
Mysak poświęcił się karierze dziennikarskiej. Początkowo pracował w Polskim Radiu w Warszawie, gdzie w latach 1950-1961 był zastępcą redaktora naczelnego Programów dla Zagranicy. W latach 1956-1957 był korespondentem PR w Londynie.
W 1961 r. rozpoczął pracę w Polskiej Agencji Prasowej, gdzie pracował do 1991 r. Był kierownikiem Redakcji Biuletynu Specjalnego PAP w l. 1961-1968. W tym czasie publikował m.in. w czasopismach: „Przegląd Kulturalny”, „Nowa Kultura”, „Polityka”, „Tu i Teraz” oraz w „Perspektywach”.
W latach 1973-1975 był korespondentem z obrad konferencji bezpieczeństwa i współpracy w Europie w Helsinkach i Genewie, następnie w latach 1975-1976 pracował jako korespondent w Helsinkach, a w latach 1977-1983 w Pekinie. W tym czasie pisał także do powstałego wówczas w naszym mieście tygodnika „Temi”.
Mysak odbył też wiele podróży dziennikarskich do Tajlandii, Malezji, Singapuru, Indonezji, Wietnamu, Korei Płn., Chin i Mongolii. Był jedynym polskim dziennikarzem, który w Pekinie obserwował proces tzw. „Bandy Czworga” oraz „kliki Lin Biao”, obnażający koszmar maoistowskiej rewolucji kulturalnej w Chinach.
Pokłosiem tych podróży są jego książki: „Sześć lat w Chinach” (1988) i „Chiński proces stulecia” (1990). Tłumaczył też powieści: „Mike Hoare” (1994), „Krwawe pieniądze. Szwajcarzy, naziści, zagrabione miliardy” (1997), „Anastazja Romanowa czy Anna Anderson?” (1998).
W l. 1950-1982 członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich; działał także w Stowarzyszeniu Dziennikarzy RP, a od 1996 r. był członkiem zarządu Oddziału Warszawskiego tegoż Stowarzyszenia.
Od 1995 r. aktywny członek w Polskim Klubie Publicystów Międzynarodowych. Za swoją działalność był wielokrotnie nagradzany: odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i licznymi medalami pracy dziennikarskiej.
Do końca życia mieszkał w Warszawie. Żona Krystyna była lektorką i inspektorką programu w Polskim Radiu. W aktach IPN zachowała się teczka na jego nazwisko, wskazująca, że był TW w l. 1956-1976 o kryptonimie „Jacek”. Używał także pseudonimu Juliusz Landau.
Ludwik Mysak zmarł w Warszawie w wieku 96 lat, 22 grudnia 2015 r.
W nekrologu napisano: „Pozyskany przez Polską Agencję Prasową w 1961 roku – pozostał jej wierny przez trzydzieści lat, do emerytury w 1991 roku. Pełnił stanowisko kierownika Biuletynu Specjalnego. Potem został korespondentem PAP w Helsinkach i w Genewie wraz z obsługą obrad historycznej Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. W 1977 roku obejmuje na sześć lat placówkę Agencji w Chinach. Po powrocie, zajmuje się w centrali problemami Azji, odbywa liczne podróże dziennikarskie do krajów tego kontynentu. Staje się znakomitym jego znawcą, wysoko cenionym i poza Agencją. Pisze artykuły, występuje w radiu i w TV, doradza, wykłada, recenzuje, tłumaczy. Trzy razy jest wyróżniony prestiżowymi nagrodami Polskiego Klubu Plebiscytów Międzynarodowych. Był wspaniałym Kolegą, szefem. Podziwialiśmy jego wiedzę, ceniliśmy dojrzałość sądów, okazywaną życzliwość.”
Spoczywa w Warszawie w grobie rodzinnym w kw. 30G/2/13 na Cmentarzu Bródnowskim przy ul. św. Wincentego.
Mieczysław Czosnyka
