Kubuś Puchatek, Prosiaczek, Tygrysek i Kłapouchy powracają w dwóch nowych książkach, które zabierają czytelników do niezwykłego świata Stumilowego Lasu. „Przygoda w Stumilowym Lesie” oraz „Zima w Stumilowym Lesie” Jane Riordan to autoryzowane kontynuacje opowieści A.A. Milne’a, wydane przez Znak Emotikon z okazji setnych urodzin jednego z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów literatury dziecięcej.
W 1926 roku ukazała się pierwsza książka Alana Alexandra Milne’a poświęcona Kubusiowi Puchatkowi. Od tamtej pory sympatyczny miś, który ponad wszystko ceni sobie przyjaciół, spokój i małe Conieco, zdobył serca kolejnych pokoleń czytelników. Jego przygody przetłumaczono na dziesiątki języków, a postacie zamieszkujące Stumilowy Las stały się częścią światowej kultury. Sto lat później Kubuś wciąż ma wiele do powiedzenia, a jego sposób patrzenia na świat nie stracił nic ze swojego uroku.
Z okazji jubileuszu wydawnictwo Znak Emotikon przygotowało dla polskich czytelników dwie książki brytyjskiej pisarki Jane Riordan. Autorka powraca do świata stworzonego przez Milne’a, zachowując charakterystyczny humor, pogodną atmosferę i niezwykłą prostotę opowieści, w których nawet najdrobniejsze wydarzenie może okazać się wielką przygodą.
Przygoda czeka za każdym drzewem
W książce „Przygoda w Stumilowym Lesie” ponownie spotykamy mieszkańców lasu, którzy doskonale wiedzą, że życie nie zawsze musi polegać na robieniu czegoś ważnego. Czasami warto po prostu posiedzieć, pomyśleć, porozmawiać z przyjacielem albo wybrać się na spacer. Jednak w Stumilowym Lesie nawet najbardziej zwyczajny dzień może przynieść niespodziankę.
Prosiaczek trafia na ślad tajemniczego, hałaśliwego Chrobolota. Kłapouchy, znany ze swojego ponurego usposobienia i skłonności do narzekania, odkrywa, że potrafi się uśmiechać. Tygrysek bierze udział w niezwykłym łowieniu przyjaciół, natomiast Kubuś Puchatek wyrusza na poszukiwanie klejnotów, których blask przywodzi mu na myśl jego największy przysmak – miód.
Wśród mieszkańców lasu pojawia się również nowy przyjaciel. Jego obecność zapowiada kolejne wydarzenia, a zarazem przypomina, że świat Kubusia Puchatka pozostaje otwarty na nowych bohaterów i nowe historie.
Siłą tych opowieści nie są spektakularne wydarzenia ani niezwykłe zwroty akcji. Najważniejsze pozostają relacje między bohaterami, ich odmienność, wzajemna życzliwość i umiejętność dostrzegania radości w codziennym życiu. Puchatek bywa roztargniony, Prosiaczek nieśmiały, Kłapouchy pesymistyczny, a Tygrysek pełen nieposkromionej energii. Właśnie te różnice sprawiają jednak, że tworzą tak wyjątkową grupę przyjaciół.
Zima, która przynosi radość
Druga książka, „Zima w Stumilowym Lesie”, przenosi czytelników do lasu przykrytego śniegiem. Dni stają się coraz krótsze, drzewa pokrywają się bielą, a mieszkańcy przygotowują się do najchłodniejszej pory roku. Nie wszyscy jednak zamierzają zaszyć się w swoich domach i czekać na wiosnę.
Kubuś Puchatek jest tak zachwycony zimowym krajobrazem, że nawet nie myśli o zapadnięciu w sen. Śnieg, mróz i zmieniający się wygląd znajomych miejsc stają się dla niego źródłem nowych odkryć. Tygrysek znajduje okazję do swoich ulubionych podskoków, a pozostali mieszkańcy lasu przekonują się, że zima potrafi być równie piękna i pełna niespodzianek jak inne pory roku.
Jane Riordan przedstawia zimowy Stumilowy Las jako miejsce, w którym można odnaleźć ciepło nawet podczas największego chłodu. Nie chodzi przy tym wyłącznie o przytulne domy czy gorące napoje, ale przede wszystkim o bliskość przyjaciół, wspólne przeżycia i zwyczajną radość z bycia razem.
Książka szczególnie dobrze wpisuje się w atmosferę jesiennych i zimowych wieczorów. To lektura, do której można usiąść z dzieckiem pod kocem, przeczytać jeden rozdział przed snem albo powrócić po latach, by przypomnieć sobie bohaterów znanych z własnego dzieciństwa.
Ilustracje, które przypominają dzieciństwo
W obu książkach ważną rolę odgrywają ilustracje Marka Burgessa. Artysta nawiązuje do klasycznych rysunków Ernesta H. Sheparda, które od początku towarzyszyły twórczości Milne’a i w ogromnym stopniu ukształtowały wyobrażenia czytelników o wyglądzie Kubusia Puchatka i jego przyjaciół.
Rysunki zachowują delikatność, lekkość i charakterystyczny styl dawnych ilustracji książkowych. Nie próbują unowocześniać bohaterów na siłę. Dzięki temu nowe opowieści wizualnie pozostają bliskie oryginalnym wydaniom i mogą spodobać się również dorosłym, którzy pamiętają Kubusia z książek czytanych przed laty.
Na uwagę zasługuje także staranna oprawa obu publikacji. Twarde okładki, utrzymane w głębokim fiolecie i czerwieni, zdobią złote rysunki bohaterów oraz okolicznościowy znak przypominający o setnych urodzinach Kubusia Puchatka. Książki mają dzięki temu nie tylko walor czytelniczy, ale również prezentowy.
Polskie tłumaczenie z szacunkiem dla tradycji
Szczególnie interesującym elementem obu wydań jest polski przekład przygotowany przez Michała Rusinka i Natalię Rusinek. Tłumacze stanęli przed zadaniem wymagającym nie tylko znajomości języka angielskiego, ale również wyczucia literackiej tradycji, z którą polscy czytelnicy są związani od dziesięcioleci.
Ogromną rolę w popularyzacji Kubusia Puchatka w Polsce odegrała Irena Tuwim, autorka klasycznego przekładu książki Milne’a. To dzięki niej w polszczyźnie zadomowiły się nazwy i imiona, bez których trudno dziś wyobrazić sobie Stumilowy Las.
W nowych książkach wykorzystano imiona postaci i nazwy miejsc stworzone przez Irenę Tuwim. Michał i Natalia Rusinkowie nawiązują do tej tradycji, starając się zachować charakterystyczną zabawę językiem, humor i ciepło znane z dawnych opowieści.
To szczególnie ważne, ponieważ twórczość Milne’a ma dwa poziomy odbioru. Dzieci dostrzegają przede wszystkim przygody zwierzęcych bohaterów, dorośli natomiast odnajdują w tych historiach subtelne obserwacje ludzkich zachowań, żarty językowe i refleksje dotyczące przyjaźni, samotności czy przemijania.
Sto lat, a Kubuś wciąż jest taki sam
Fenomen Kubusia Puchatka polega na tym, że jego świat niemal się nie starzeje. Bohaterowie nie potrzebują telefonów, komputerów ani wielkich atrakcji. Wystarczą im rozmowy, wspólne wędrówki, odrobina wyobraźni i przekonanie, że przyjaciel zawsze może liczyć na pomoc.
W czasach, gdy literatura dziecięca często stawia na szybkie tempo wydarzeń, wyraziste emocje i nieustanną akcję, powrót do Stumilowego Lasu proponuje coś zupełnie innego. Jane Riordan przypomina, że opowieść może być interesująca również wtedy, gdy rozwija się spokojnie, a jej bohaterowie zajmują się sprawami pozornie nieistotnymi.
Obie książki mają szansę połączyć pokolenia. Dla najmłodszych będą okazją do pierwszego spotkania z Kubusiem Puchatkiem i jego przyjaciółmi, dla rodziców i dziadków – sentymentalnym powrotem do dobrze znanych historii.
„Przygoda w Stumilowym Lesie” i „Zima w Stumilowym Lesie” pokazują, że nie trzeba zmieniać wszystkiego, by opowiedzieć coś nowego. Wystarczy wrócić do miejsca, w którym przyjaźń jest najważniejsza, a nawet zwykłe Conieco może być początkiem niezwykłego dnia.
(Smol, grafika SI)


