Ukazała się nowa książka autorstwa Hanny Krall i Zbigniewa Libery. „Nie mówi się takich rzeczy” to wyjątkowe połączenie literatury faktu, intymnej rozmowy i artystycznej interpretacji świata, w którym pamięć staje się zarówno obowiązkiem, jak i ciężarem. Publikację wydał Społeczny Instytut Wydawniczy Znak.
Nowa książka jednej z najwybitniejszych polskich reporterek nie jest klasycznym zbiorem reportaży ani tradycyjnym wywiadem. To zapis rozmowy – momentami bardzo osobistej – prowadzonej wokół pytań o prawdę, pamięć, historię i odpowiedzialność za słowo. Hanna Krall, znana z oszczędnego stylu i niezwykłej umiejętności wydobywania znaczeń z drobnych szczegółów, po raz kolejny pokazuje, że najmocniej wybrzmiewają rzeczy wypowiedziane cicho.
Autorzy stawiają pytania o granice opowiadania i o to, czy istnieją tematy, których „nie wypada” wypowiadać na głos. Krall prowadzi swoją narrację rzeczowo i precyzyjnie, ale pod powierzchnią krótkich zdań ukrywają się emocje, lęk, ironia, smutek i doświadczenie historii. To literatura wymagająca uważności – od czytelnika oczekuje skupienia i gotowości dostrzegania sensów ukrytych między słowami.
Ważnym elementem książki są również rysunki Zbigniewa Libery, jednego z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych polskich artystów. Jego prace nie pełnią roli zwykłych ilustracji – tworzą osobny komentarz do tekstu, budując atmosferę niepokoju, pamięci i niedopowiedzenia.
„Nie mówi się takich rzeczy” można czytać również jako próbę zmierzenia się z pytaniem, jak opowiadać o świecie po doświadczeniach XX wieku i współczesnych kryzysach. Krall od lat pokazuje ludzi uwikłanych w historię, a jej bohaterowie często próbują ocalić pojedyncze wspomnienia przed zapomnieniem. W nowej książce ten motyw powraca wyjątkowo mocno – pamięć staje się czymś, od czego nie można uciec, nawet jeśli boli.
Publikacja wyróżnia się także formą. Krótkie reporterskie miniatury i urywki rozmów sprawiają wrażenie fragmentów większej opowieści, którą czytelnik musi sam dopowiedzieć. Dzięki temu książka nie daje prostych odpowiedzi, lecz prowokuje do własnych interpretacji i refleksji nad tym, co przemilczane, wyparte lub trudne do nazwania.
„Nie mówi się takich rzeczy” to książka, która wymyka się prostym kategoriom. Łączy reportaż, rozmowę, refleksję i sztukę wizualną, pozostawiając czytelnika z pytaniami, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną. To jedna z tych publikacji, do których wraca się nie po odpowiedzi, ale po kolejne odczytania znaczeń.
(Smol)
